7 juli 2006

Na een voor het grootste deel slapeloze reis van 13 uur landen we om acht uur plaatselijke tijd in Buenos Aires. We stappen in de gereserveerde taxi’s, die ons naar het centrum van de Argentijnse hoofdstad brengen. Bij een temperatuur van 20°C voelt de winter er behoorlijk mild. Enkel sommige loofbomen lijken er last van te hebben. Ondanks onze vermoeidheid en de jetlag gaan we samen met de begeleiders op verkenning langs enkele van de belangrijkste monumenten van Buenos Aires. Zo ontdekken we ‘La Boca’, de buurt die wereldwijd bekend is omwille van de ‘Boca Juniors’, de voetbalploeg van Maradona, maar ook omwille van zijn gekleurde huisjes die het decor vormen voor een Montmartre-aandoend idyllisch en vooral toeristisch tangoparadijs. Veel show, maar de gewone bevolking is en blijft arm. Als we ons bijna te voet doorheen de avondspits geworsteld hebben komen we langs een betoging. Scanderen en spandoekengezwaai, Latijns Amerika op zijn best.
Na nog een laatste kennismaking met de Argentijnse eetgewoontes zoeken we eindelijk ons bed op.

8 juli 2006

Onze tweede dag in Buenos Aires begint met een bezoek aan het kerkhof Recoleta, waar iedere belangrijke familie een grafmonument liet optrekken. Hier zien we onder meer het graf van Evita Peron. In de namiddag beslissen we om even langs te gaan in de botanische tuin, waar we eigenlijk meer zwerfkatten dan plantensoorten te zien krijgen. Om niet met een schuldgevoel opgezadeld te zitten, studeren we toch nog een uurtje of twee. Na een avontuurtje op de metro vinden we een restaurant waar we voor luttele peso’s meer dan behoorlijke gerechten voorgeschoteld krijgen.

9 juli 2006

We vliegen naar Cordoba, waar een aantal andere delegaties ons al opwachten. We maken kennis met hen, met hun fotocamera’s en met onze gids Maria. Omdat we moeten wachten op Rusland en Zuid-Korea gaan we maar in de aankomsthal naar de WK-finale kijken. Net na het einde van de normale speeltijd worden we de bus op gejaagd. Na een tweetal uur komen we aan in Embalse de Rio Tercero, waar we zullen blijven slapen voor de rest van de IBO. We ontmoeten vele mensen van over de hele wereld, en ontdekken dat vooral Aziaten biologiekenners blijken te zijn. Na het avondeten krijgen we een eerste smaakje Argentijnse volksdansen.

Na een voor sommigen te koude nacht krijgen de gidsen ons niet op de bussen, waardoor we te laat aankomen voor de openingsceremonie. Geen nood, we schuiven gewoon het programma wat op, lijkt de organisatie te denken. Na het vlaggengezwaai, de obligate speeches en de Argentijnse volksdansen praten we nog even bij met onze begeleiders, die in de stad Rio Cuarto zelf logeren. Na een opnieuw wat uitgelopen middagmaal wordt het stadsbezoek geschrapt en gaan we dan maar samen met Maria op jacht naar souvenirs. We slapen in Rio Cuarto, want daar zijn morgen de praktische examens…

11 juli 2006

Ondertussen hebben we het zelf ook al begrepen: als je hier iets op tijd wil laten doorgaan moet je vroeg genoeg opstaan. Dat doen we dan ook, natuurlijk niet naar de zin van iedereen. De praktische examens zijn wel strikt getimed, en moeilijk zijn ze ook. In totaal vijf uur lang proberen we onze beste biologische vaardigheden en gezond verstand boven te halen. Gelukkig staan achteraf de gidsen klaar om ons terug aan het lachen te krijgen. Na een uitgelopen ontmoeting met de leerkrachten gaan we opnieuw de bus op. Voor we het avondeten op ons bord krijgen moeten we nog twee uur rijden.

12 juli 2006

Opnieuw staan we niet al te laat op voor een deugddoende wandeling in de Argentijnse natuur. We klimmen met de hele groep deelnemers en gidsen naar een heuveltop in de buurt voor een panorama. Na een maaltijd die er behoorlijk deja vu uitziet vertrekken we naar Belgrano, een Duits aandoend maar vooral toeristisch stadje. ’s Avonds komt van het geprogrammeerde feestje weinig in huis, maar ons programma voor de volgende dag verklaart al veel. Wel delen vele landen hun cadeautjes uit, en ook de Belgische chocolade valt in de smaak.

13 juli 2006

De theorie-examens lukten in ieder geval beter dan de praktische, en ook het eten in Embalse verbetert beetje bij beetje. Over de resultaten lichten de begeleiders ’s avonds een eerste tipje op, maar veel weten we nog niet. Even nadat de laatste leerkrachten Embalse uitgejaagd zijn kan onze eerste party beginnen.

14 juli 2006

Na nog maar eens een lange busrit richting Rio Cuarto krijgen we in de Sociedad Rural een show rond gaucho’s, de cowboys van Argentinië. Natuurlijk zijn de traditionele volksdansen van de partij, en met een ‘asado‘ voor deelnemers en begeleiders krijgen we een barbecue op zijn Argentijns voorgeschoteld. Na deze overmaat aan vlees krijgen we nog een rodeoshow op ons bord, die eigenlijk niet veel meer voorstelt dan bange paarden de sporen geven zodat ze wild in het rond springen. We keren terug naar Embalse, waar ’s avond de alternatieve medailles worden uitgereikt. Beste matedrinker of grootste accent, het zijn terechte prijzen. Een erg geapprecieerd initiatief van onze fantastische gidsen. En deze officieuze prijzen moeten natuurlijk gevierd worden…

15 juli 2006

Voor deze morgen staat er voor een keer niets op het programma behalve koffers pakken. We kunnen dan ook eens wat langer slapen. Na een niet erg sentimenteel afscheid van onze slaapplaats in Embalse worden we de bus opgejaagd om op tijd te arriveren in de slotceremonie. Gelukkig maar dat we tijdig vertrokken, want op de weg tussen Embalse en Rio Cuarto laat onze bus het afweten. We verhuizen voor de rest van de rit naar een andere bus. Om ons nog wat in spanning te laten, worden in de slotceremonie eerst de verschillende delegaties naar voor geroepen, gevolgd door talrijke toespraken. Maar dan wordt het metaaltijd. De resultaten van de Belgische delegatie zijn meer dan behoorlijk: twee bronzen medailles, een onverhoopt succes. Na het afscheidsdiner met voor de derde dag op rij een feestje volgt het moeilijke goodbye van zo vele mensen van over de hele wereld…

16 juli 2006

Na een luttele twee uurtjes slaap moeten we de bus op richting Cordoba. De IBO is definitief voorbij
In deze zes dagen vormden biologie en tango de gemeenschappelijke ondertoon, de aanleiding om mensen met verschillende accenten, visies, culturen en persoonlijkheden te leren kennen. Het waren dagen waarin verdraagzaamheid en ontmoetingen in een open geest centraal stonden. De meer dan 45 verschillende nationaliteiten vormden een fantastische mix en een unieke ervaring waardoor je anders gaat aankijken tegenover de wereld. Een feest van diversiteit om nooit meer te vergeten…

En het wordt nog beter! Na de olympiade vertrekken we naar een totaal ander deel van het uitgestrekte Argentinië. We vliegen naar Patagonië, met zijn uitgestrekte dorre en desolate vlaktes waarin we op zoek gaan naar walvissen en andere zeezoogdieren. Na een dagje wachten en vliegen komen we ’s avonds aan in Trelew. Van daaruit gaan we naar ons hotel in Puerto Madryn, een stad aan een inham van de Atlantische Oceaan.

17 juli 2006

Na een deugddoend ontbijtbuffet vertrekken we richting Peninsula Valdes. Voor we daar aankomen genieten we al van het weidse landschap. Aangezien we een van de enige regenachtige dagen hebben getroffen in deze anders zo dorre streek houden we het niet droog als we met een bootje de zee op gaan om naar walvissen te speuren. Ook zien we de Thai nog eens terug. Nadat we een beetje gedroogd zijn, vertrekt ons busje voor een tocht over de onverharde piste op het schiereiland, maar het weer speelt ons, en vooral onze chauffeur parten. Op de modderige wegen slipt ons busje en komen we in een modderplas aan de kant van de weg terecht. Zelf geraken we er niet meer uit, maar de brandweer helpt ons uit de nood en we kunnen onze tocht verder zetten. Na een bij momenten nog wel eens spannende tocht komen we aan bij Creek Valdes. Hier zien we, naast het prachtige panorama een groepje jonge zeeolifanten, net aangekomen van hun lange reis vanuit Zuid-Afrika. Blij om wat we gezien hebben keren we terug naar Puerto Madryn.

18 juli 2006

Onze tweede excursie ging volgens het originele programma naar Punta Tombo, maar aangezien de pinguïns andere oorden verkiezen is het reservaat gesloten. Niet getreurd, of toch niet veel. Eerst krijgt een lokaal museum van de stad Trelew een bezoekje. Er staan voorwerpen die een overzicht geven van de plaatselijke geschiedenis, die ongeveer tweehonderd jaar beslaat. Daarna bezoeken we het paleontologisch museum, dat opvallend modern en verzorgd blijkt op een plaats waar je het niet zou verwachten. We krijgen er een korte gidsbeurt. In de namiddag gaan we naar Gaiman, een dorpje dat half Argentijns is en half Welsh. Overal hangen naast de altijd aanwezige Argentijnse vlaggen ook draken uit Wales. We eten in een theehuis wat typisch Britse dingen voor we terugkeren naar Puerto Madryn, waar na heel wat regelen en discussiëren het programma voor morgen wordt vastgelegd. We stappen nog even naar de pier, maar we krijgen geen walvissen te zien.

19 juli 2006

Vandaag gaan we weer dieren kijken. Onze eerste halte is Punta Loma, waar een kolonie zeeleeuwen aan het slapen, vechten, zwemmen en spelen is, wat behoorlijk wat auditief en visueel spektakel oplevert. We vertrekken weer richting Bryn Gwyn, een paleontologisch park dat bij het museum van gisteren hoort. We beklimmen een heuvelrug die boven het landschap uitsteekt, wat een magnifiek uitzicht over de vallei van de Chubut oplevert. Onderweg valt naast de uitgestalde fossielen vooral de stilte op. Onze laatste uitstap gaat naar El Doradillo, waar we walvissen bewonderen op niet veel meer dan 10 meter. Na dit indrukwekkende schouwspel keren we terug naar het hotel, waar we onze koffers pakken en de laatste internationale presentjes verdelen.

Dat was Argentinië. Na vele internationale ontmoetingen, natuurpracht en vliegtuigreizen kan ik terugblikken op een onvergetelijke twee weken. Bedankt aan alle mensen die dit mogelijk hebben gemaakt.
 
Ay mulita!
 
Simon Vanden Bussche