Space Development Theory and Practice, dat zijn 11 dagen van taalproblemen, misverstanden, oranje t-shirts en files. Maar evengoed van unieke ervaringen en een warme ontvangst in een groots land.

Space DTP is een internationale workshop die elk jaar begin juli georganiseerd wordt door het Youth Space Center van de Bauman Moscow State Technical University (BMSTU). Op het programma staan bezoeken aan vele instituten en bedrijven, en ook een teamwerk project. De voornaamste doelstellingen van de workshop zijn om mensen van over de hele wereld in contact te brengen met elkaar en met de Russische ruimtevaartindustrie. Er zijn ontelbare verhalen te vertellen over de workshop, maar hier zijn alvast enkele hoogtepunten:

• In Star City, het beroemde kosmonaut trainingscentrum, hadden we de kans om van heel dichtbij de training te zien voor ruimtewandelingen op het Internationaal Ruimtestation. Dat houdt in dat kosmonauten drijven in het ‘neutral buoyancy’ zwembad, om zo acties in gewichtsloosheid te simuleren.
• We brachten een bezoek aan een speciale afdeling van BMSTU in Orevo, in de regio rond Moskou. De ultieme speeltuin voor elke ingenieur die geïnteresseerd is in ruimtevaart. Het gebouw is gevuld met echte ruimtetuigen, waaronder een R-7 raket, Soyuz capsule en zelfs een prototype van de Soviet maanlander. De hardware wordt gebruikt om de studenten te trainen, en alles is zo opgesteld dat je alles zoveel mogelijk kan aanraken, op klimmen en in kruipen.
• Het museum in het hoofdkwartier van RSC Energia, ‘de oudste ruimtevaartorganisatie ter wereld’, bevat unieke ruimtetuigen. Backups van alle eerste Russische satellieten, maanlanders en interplanetaire tuigen, een training module voor het Mir ruimtestation, en dat alles bekroond met de echte capsules waarin Yuri Gagarin (eerste mens in de ruimte), Alexei Leonov (eerste ruimtewandeling) en Valentina Tereshkova (eerste vrouw in de ruimte) terug kwamen naar de Aarde.
• We mochten vele vragen stellen en veel uitgebreide, gedetailleerde en interessante antwoorden ontvangen van onder andere Anatoly Perminov, hoofd van Roscosmos, het Russiche ruimtevaartagentschap, Aleksandr Lazutkin, kosmonaut op de gevaarlijke Mir-23 missie en Sergei Krikalev, de persoon die met 803 dagen het wereldrecord houdt voor het aantal dagen in de ruimte.

 

Niet minder interessante hoogtepunten van het programma waren onder andere het Russische ISS Mission Control Center, het memorial museum van de ruimtevaart in Moskou, Monino Air Force base en nog veel meer. We werkten ook een team project uit rond het concept van een station dat roteert om kunstmatige zwaartekracht op te wekken in de ruimte.

Maar het waren niet alleen de ruimtevaart-zaken die indrukwekkend waren. Van bij aankomst en doorheen de hele reis voelde iedere internationale deelnemer zich echt welkom in dit grote land. We leerden er het Russische studentenleven kennen en maakten vele nieuwe vrienden. En natuurlijk hingen we ook wel eens de toerist uit De hoogtepunten van Moskou gingen niet aan ons voorbij, denk maar aan het Rode Plein, het mausoleum van Lenin, het Kremlin, het Tretyakov museum, Gorky park en het grote tenstoonstellingspark van de Sovjet-Unie. Maar we gingen ook naar een ballet en met wat geluk woonden we een deel bij van een orthodoxe mis in het mooie klooster van St. Sergius – Lavra.

 

Rusland is een gigantisch land. Het heeft een complexe geschiedenis en is terecht trots op zijn vele verwezenlijkingen in de ruimtevaart. Hierbij bedank ik graag alle organisatoren en deelnemers van SpaceDTP. Het was een plezier, en ik hoop om jullie allen terug te zien! до свидания!

Wat heeft Lego te maken met ruimtevaart? In een artikel dat net gepubliceerd werd op ‘The Space Review’ probeer ik de link te leggen. Lego gaat over creativiteit en flexibiliteit: met een beperkt aantal blokjes een brandweerkazerne, een middeleeuws kasteel of een ruimteschip maken. In de huidige felle discussie rond het nieuwe plan voor NASA van de Obama administratie, komt flexibiliteit ook op het voorplan. Ik vergelijk het huidige plan (het ‘Constellation’ programma) met een innovatief voorstel uit deze paper, en natuurlijk ook met de voorstellen die nu op tafel liggen in het Amerikaanse Congres.

Ik geef toe, het is niet meteen de meest toegankelijke tekst ooit als je nog nooit van deze zaken gehoord hebt Maar als je een beetje geïnteresseerd bent, nodig ik je graag uit om de tekst te lezen en te zeggen wat je ervan vindt!

Het ruimteship ‘Carl Sagan’. Foto: Lego Monster op Flickr.com

Met het tweede semester in de startblokken heb ik nog eens wat tijd voor een update of een projectje uit het eerste semester, voor mijn les Digitale Signaalverwerking 2. The thema was ‘vision-based pose tracking’ in het Wearable Augmented Reality (WEAR) programma.

Augmented reality is op de een of andere manier een laagje informatie toevoegen aan je omgeving. Als je voor een restaurant staat bijvoorbeeld, krijg je automatisch de online reviews op je scherm. Voor een aantal taken die veel instructies, procedures and handleidingen vereisen kan een geavanceerd systeem als dit een grote winst betekenen in efficiëntie, zoals bewezen in het ARMAR project van de University of Columbia en het US Marine Corps.

In het WEAR project, testte Frank De Winne op het Internationale Ruimtestation een systeem ontworpen door Space Applications Services voor het Europese Ruimtevaartagentschap ESA. In dit systeem wordt je ‘pose’ – waar je naar kijkt – bepaald door video-opnames te vergelijken met een 3D model van de omgeving. Dit vereist heel wat geavanceerde beeldverwerking, en dit werd uitbesteed aan het departement Elektrotechniek van de K.U.Leuven. Ik kreeg de kans om wat te spelen met de software die zij gemaakt hebben, en heb het systeem uitgetest in een aantal situaties waar het eigenlijk niet voor gemaakt was. Het resultaat kan je zien in de onderstaande video’s. Graag bedank ik nog David Tingdahl om me te helpen bij dit project.