Zozo, wat een week was me dat weer. Veel te bloggen, dus laat ik daar maar meteen aan beginnen.
Boem, moet je je hierbij inbeelden. Een jet die de geluidsmuur sloopt. Sinds gisterenavond weten we daar ook weer iets meer over, dankzij de startactiviteit van Euroavia Leuven, een heel interessante presentatie door prof. Becuwe van de KHBO. Alles over supersoon vliegen. Sneller dan het geluid met andere woorden. Vreemde dingen gebeuren er dan. (meer…)
Jason Bourne is de James Bond van de 21e eeuw, maar dan zonder geheugen en mét geweten, en vooral in slechts drie afleveringen.
Maar die zijn dan ook wel van niveau. De jongste telg uit de Bourne-trilogie krijgt quasi overal lovende kritieken en sprokkelde in de VS al een aardige box office bij elkaar. En terecht. De actiescènes zijn snel, gevarieerd, spannend en op het scherp van de snee, kortom van de beste die ik mocht aanschouwen. Tegelijk blijft het verhaal steeds duidelijk.
Er zitten ook enkele duidelijke verwijzingen in naar het post-9/11-tijdperk. Big Brother ligt steeds op de loer en heeft aan één verdacht telefoontje genoeg. Ook de gebruikte methodes van ‘lichte dwang’ doen mij wel aan het één en het ander denken…
Bij twee scènes kwam de muziek mij wel heel bekend voor… Achtervolgingen op de markt van Roeselare en dergelijke blijven een jaar na datum toch door het hoofd spoken. Voor de minder ingewijden: ik heb het over de eerste verjaardag van de première van Het Gezelle Geheim, featuring toch wel wat muziek uit de twee eerste Bourne-films.
Inderdaad, op een zekere 15 september van het jaar 2006 haalden wij de elite aller filmliefhebbers naar de feestzaal van het plaatselijke Klein Seminarie. Over een luisterrijke locatie gesproken. En de activiteit, die was zo mogelijk nog beter. Uhum.
Nee, wat je van de film vond mag je gerust voor jezelf houden (of voor het commentaarvak), maar het was toch een mooi soort bekroning van al het werk dat we er in de voorgaande maanden in gestoken hadden. Natuurlijk volgde achteraf nog het plezier van enkele honderden dvd’s aan de man te brengen, maar daar kan natuurlijk niets tegen op.
Anyhow, voor de CIA mij helikoptergewijs in een oranje pakje dropt nog even mijn excuses voor het gezever. En niet te vergeten: hij leeft! Jason Bourne? Misschien. Ik had het over Guido Gezelle…
Not so long ago in a supermarket not so far away…
In de categorie ‘absurde-humor-met-een-boodschap‘: Grocery Store Wars, een – hoe raadt u het – parodie op George Lucas’ filmklassieker Star Wars. Cuke Skywalker (komkommer), Lord Tader (aardappel), princess Lettuce (sla), Ham Solo (inderdaad, ham), Chewbroccoli en C3Peanuts maken hun opwachting in een filmpje van vijf minuten, op de lasers en lightsabers na volledig artisanaal vervaardigd met behulp van stokjes, veren en touwtjes.
Hilarisch als je de originele film (achteraf herdoopt tot Episode 4: A New Hope) kent. Hoe absurd het allemaal ook lijkt, toch zit er een boodschap achter. (meer…)
Terwijl ik op twee servers tegelijk Matlab voor mij laat werken heb ik even tijd voor een nieuwe blogpost. Dit keer over een van die dingen die erbij komen als je in Leuven zit. In het jaar is het meestal niet nodig, met dank aan Alma 3. Maar aangezien ze die aan het verbouwen zijn en de rij in de Moete, een mini-alma op de campus, garant staat voor minstens een half uurtje honger lijdend wachten, verkies ik om ’s avonds zelf te koken. En dat moeten niet altijd diepvriesmaaltijden uit de Delhaize zijn. Zo moeilijk is het nu ook weer niet, dat koken. Een opinie die blijkbaar gedeeld wordt door Pixar, de animatiestudio achter het heerlijke ‘Ratatouille‘, waar ik gisteren naar ging kijken.
Gelukkig had ik gegeten ervoor (zij het zelf gemaakt…), want het is geen film om met een lege maag aan te vatten! Het verhaal is als volgt: Remy, een Franse rat, heeft een buitengewone reuk- en smaakzin, en een waar talent voor koken. In de rattenfamilie wordt hiervan handig gebruik gemaakt. Niet om vijfgangenmenu’s op tafel te toveren, wel om etensresten te controleren op rattenvergif.
Als de ratten plotseling Titanic-gewijs op de vlucht moeten, raakt Remy zijn familie kwijt en komt terecht in Parijs. Daar vindt hij snel zijn weg naar Gusteau’s, ooit een vijfsterrenzaak die nu heel wat van zijn glorie verloren heeft. Het begin van een wonderlijk avontuur in de wereld van geur en smaak. Alleen jammer dat net die zintuigen moeilijk over te brengen zijn in de cinema.
Maar de prachtige animatie van alles en het nooit stilvallende verhaal maken alles meer dan goed. Wilde en hilarische achtervolgingen langs en op de Seine, spannende momenten in de keuken en de romantische sfeer van Parijs. Dit is een van de, zoniet de beste animatiefilm die ik ooit gezien heb. Voor kinderen en volwassenen een waar genot. En een ideale inspiratiebron voor mijn gekooksel in de komende dagen en weken… En ondertussen heb ik ook wel wat honger gekregen.